Hoe gaat het nu met Mirjam de Kleijn?

Hoe gaat het nu met Mirjam de Kleijn?

Korfbal League

In deze korfballoze periode denken we graag terug aan het afgelopen seizoen van de Korfbal League. De briljante acties, geweldige scores en fantastische ambiances staan nog vers in het geheugen. Maar hoe gaat het met de korfballers van weleer? Hoe gaat het nu met ... Mirjam de Kleijn?

Het werd zeker niet het afscheid waar De Kleijn op had gehoopt, maar naar eigen zeggen ‘was het niet anders’. De oud-korfbalster van DOS’46 scheurde in haar laatste seizoen haar kruisband af tegen Fortuna in Delft en kreeg zo eigenlijk niet haar vaarwel dat ze wel verdiende. Want met vier zaalkampioenschappen en twee op het veld harkte ze in haar niet al te lange korfbalperiode veel titels binnen. Maar hoe het nu gaat, zonder al dat korfbal? “Ja, goed. Ik ben er al een paar jaar niet meer bij betrokken. Eerst deed ik nog wat bij de technische commissie van DOS’46, maar toen werd ik zwanger van een tweeling, dus daar ging ook veel tijd in op.”

Dat korfballoze leven bevalt De Kleijn wel. “Jarenlang heb je allerlei verplichtingen, ook met het Nederlands team. Daar had ik op een gegeven moment - en heb ik nog steeds - geen behoefte aan.” Bovendien, ze focust zich nu vooral op haar maatschappelijke carrière. “Ik was eerst LO docent, maar sinds een jaar nu ook teamleider op school. Een nieuwe uitdaging, dat vind ik alleen maar leuk.”

Maar het is niet zo dat ze haar korfbalverleden volledig achter zich laat, want ze kijkt er met veel trots en plezier op terug. “Op mijn achtste ben ik begonnen en op mijn zestiende voor het eerst in de selecties van Oranje. Dat was best intensief”, blikt ze terug op de beginperiode. De Kleijn begon bij TOP (S), maar speelde ook nog voor Die Haghe, voordat ze in 2005 de overstap maakte naar DOS’46. Drie clubs, die haar alle drie een warm gevoel geven. “TOP is eigenlijk wel ‘mijn’ club. Daar heb ik vanaf de jeugd gespeeld. Het is de club van In Nijeveen had ik mijn meest succesvolle periode, dus ook dat geeft me een speciaal gevoel.”

In het rood-zwart veroverde ze liefst drie keer de zaaltitel. En ook in dit geval, iedere titel heeft een ander verhaal. “De eerste is mooi, omdat het de eerste keer is. Bij de tweede was ik nieuw bij DOS’46 en was het een walk-over tegen Dalto, een geweldig gevoel gaf dat. De derde speelden we helemaal niet zo goed, maar wonnen we wel. De vierde en laatste was de mooiste wedstrijd. Als je alles achter elkaar zet, ook het Nederlands team erbij, dan was het een geweldige periode.”

Maar het was tijd voor iets anders. De Kleijn peinsde al een paar jaar, voordat ze de knoop doorhakte om te stoppen. Ze besloot vroeg te stoppen, voornamelijk door alle verplichtingen die het korfbal met zich meebracht. Maar ze moest tóch eerder stoppen dan ze had gehoopt door een vervelende knieblessure. “We hadden een heel slecht seizoen, waarin veel mensen op het eind afscheid zouden nemen. Het deed wel even pijn om de laatste wedstrijd niet in het veld te staan, maar het moest zo zijn. Ik had het liever anders gezien natuurlijk.” Wel ging ze gemotiveerd het revalidatieproces in. “Je hebt zo’n sportmind, je wil snel herstellen. Daarnaast sport ik graag. Mijn knie bleef alleen lang dik, dat was een lastige periode. Zeker de topsportmentaliteit maakt het zwaarder.”

Toch verliep de overgang van het einde van haar korfbalcarrière naar de maatschappelijke carrière redelijk soepel. “Ik gaf altijd al gym naast het korfbal. Gelukkig had ik een flexibele werkgever die mij dat liet combineren. Het ‘zwarte gat’ was er niet, maar ik wist ook niet direct wat ik nou precies wilde op mijn werk. Ik miste de mentale uitdaging. Nu ik meer verantwoordelijkheid heb gekregen, heb ik ook weer wat te leren.”

De kans is dus niet heel groot dat De Kleijn terugkeert op de velden. “Casper Boom belde laatst wel of ik wat wilde betekenen voor DOS’46, Leon Simons heeft mij een paar jaar terug ook gevraagd als assistent van Oranje U21. Dan kriebelt het wel, maar komen er ook weer allemaal verplichtingen bij. Ik mis de ‘gezelligheid’ van het korfbal wel – iedere thuiswedstrijd was het volle bak en Ahoy was gekkenhuis - maar het is niet zo dat ik om die redenen moét terugkeren.”

Foto: Herry Borrink

Datum: 11 juli 2018 - 21:00 uur
Door: Redactie Korfbal.